4 - در برداشتن توضيحاتى كه طبعا در حاشيهء مصحف نگاشته شده است ( شامل مناسباتى كه موجب نزول آيه گشته ، بيان مكان و زمان نزول آيه ، بيان اشخاصى كه آيه دربارهء اينان نازل شده است ) . 5 - در برداشتن جوانب كلى آيات كه مختص به زمان يا مكان يا شخصى معين نيست بلكه تا ابد الدّهر جارى و سارى است كه مقصود از « تأويل » در كلام امام ( ع ) كه فرمود : « و لقد جئتهم بالكتاب مشتملا على التنزيل و التأويل » همين است . تنزيل نيز مناسبتهايى زمانى است كه موجب نزول آياتى مىشده است . محمد هادى معرفت ، التمهيد ، ج 1 ، صص 292 - 293 . ابو القاسم الخوئى ، البيان ، صص 223 - 224 . بنابر اين ، مصحف على ( ع ) با نص قرآن امروز ، هيچ اختلافى نداشته است زيرا اگر چنين اختلافى وجود داشت در ايام خلافت وى يا در نزد ميراث برندگان ، ائمه اطهار عليهم السلام ، روشن مىشد در حالى كه چنين چيزى ذكر نشده است . محمد حسين على الصغير ، تاريخ القرآن ، ص 172 . 48 - با وجودى كه برخى از خاورشناسان چون نولد كه و بلاشر به تحريف قرآن اشارت كرده‌اند ، ولى پس از ذكر آن ، به دفاع از قرآن پرداخته‌اند . چنان كه نولدكه مىگويد : « متن قرآنى در بهترين شكل و كاملترين ساختار است كه سازگارى تمام با آن دارد » . بلاشر هم با اشاره به اين كه در قرآن تحريف ، نه به معناى دقيق آن ، صورت گرفته است مىگويد : اين قول به شيعه و خوارج نسبت داده شده است . وى در ادامه چنين قولى را از اماميه نفى مىكند و مىگويد كه اينان بر طبق مصحف عثمانى عمل مىكرده‌اند . محمد حسين على الصغير ، المستشرقون و الدراسات القرآنية ، ص 35 . امّا در نزد خاورشناس ، استاد ، بول ، اين مسأله با شدت بيشترى مطرح شده است . وى با انگشت گذاردن بر روى اين نكتهء حسّاس ، مىگويد : « اتهام تحريف قرآن در ميان درگيريهاى فرق مختلف اسلامى مطرح شده است به طورى كه طبق معمول ، شيعه اصرار دارد كه اهل سنّت ، آياتى از قرآن را كه حاوى شواهدى بوده كه مذهب اينان را عزّت مىبخشيده حذف كرده است . بالبطبع ، اهل سنّت نيز ، چنين اعتقادى را مختص شيعه دانسته است . محمد حسين على الصغير ، تاريخ القرآن ، ص 156 به بعد و نيز ، مرجع پيشين ، صص 39 - 41 . 49 - بنگريد به : محمد حسين على الصغير ، تاريخ القرآن ، ص 86 .